BEN GARİP BİR KİŞİYİM BAŞIMDA SENİN SEVDAN VAR

Yapma ey dost! Ben garip bir kişiyim. Başımda senin sevdan var! Ben dertliye, yurdundan ayrı düşmüş ben garibe hoş bir şekilde bak! Ben, seni istemekteyim. Başka isteğim yok!

Senin aşkınla mestim, kendimden geçmişim. Benim kendimden bile haberim yok! Hep seni durmadan istemekten ötürü, başımı bile kaşıyamıyorum.

Gönlüm neden nurlandı, aydınlandı, neden ikbale erdi; sana söyleyeyim.

Bu garip gönlümün aynasında, senin güzelliğini, eşsizliğini, hissediyorum, buluyorum da ondan!

Ey dost, kıyamet gününü düşün de beni azarlama, ayıplama! Ben senin aşkınla coşmuşum, dalgalanıyorum. Bütün dalga olmuşum. Bütün coşkunluk olmuşum. Çünkü bende senin vahdet denizinin mübarek incisi bulunmaktadır.

Gönül sarayına girip seni görmek istiyorum. Gafletimin kapıcısı beni içeri bırakmıyor. Beni baştan savmak arzusunda ama o bilmiyor ki, ben gizlice gönül penceresinden seni seyretmedeyim, temaşadayım.

Bundan sonra artık coşmayayım, kıyametler koparmayayım. Bende senin aşkından söz eden gönlün varken, artık kim benim gönlüme karışır, hükmeder?