BENİMLE BERABER OLDUĞUN HALDE NEDEN GİZLENİYORSUN

Allah’ım! Beni, ezelde yarattığın zaman aşkım kemal derecesinde idi! O zamanlar ne yer vardı, ne dünya vardı, ne güneş mevcuttu, ne de ay mevcuttu!
Sen, benim duamı, yalvarışlarımı işittiğin zaman; ne bir insan başı vardı, ne de onun külahı vardı. Beni kendi aşkın için seçtiğin zamanlar, hiçbir şey mevcut değildi!
Ben, ezelde, en eski zamanlarda Sen’inle beraber idim, Sen’in nedimin, dostun idim! Böylece mademki ben Sen’inle beraber oldum, Sen’de benimle oldun! Şu halde, niçin görünmüyorsun?
Gören göz de Sen’sin, söyleyen, işiten de Sen’sin; gözümüze perdeler çeken, hakikati bize göstermeyen de Sen’sin , perdeleri yırtan da Sen’sin!