NAMAZDA GÖNLÜMÜ SANA VEREMEZSEM NAMAZI NAMAZ SAYMAM

Allah’ım! Namazda gönlümü tam manasıyla sana veremezsem, ben bu namazı namaz saymam!

Ben, yüzümü Sen’in aşkından ötürü kıbleye çevirdim! Yoksa, bana Sen’siz usanç veren namazı ve kıbleyi ben ne yapayım?

Ben, bu riyalı namazdan öyle utanıyorum ki, utancımdan gönlüme inemiyorum. Sen’i bulamıyorum!

Aslında, gerçekten namaz kılanın melek sıfatlı, melek huylu olması gerekir. Halbuki ben, hala nefse uymuş yırtıcı canavar huyundayım.

Bir kimse, üzerindeki elbisesini bir köpeğe değdirirse, orasını temizlemedikçe namaz kılamaz! Ben ise, nefis köpeğini koltuğumda taşıyıp duruyorum; benim namazımı kim kabul eder?

Benim namaz kılmaktan maksadım odur ki; namazda Sen’i gönlümde öyle bulayım, Sen’inle öyle beraber olayım ki, ayrılık derdinden artık hiç bahsetmeyeyim!

Yoksa, bu nasıl namaz olur ki? Sen’inle oturayım da, yüzüm mihrapta, gönlüm çarşıda pazarda olsun!